ΦΕΓΓΑΡΙΑ...

Φεγγάρια είμαστε...
κομμένα στα δυο
Γεννάμε θολό φως... παγωμένες ψυχές κουβαλάμε

Ο χρόνος σταμάτησε σε μια λάθος λέξη...
Τα φιλιά δεν αφήνουν πια σημάδια
Η μοναξιά ξεκίνησε το ταξίδι της
στα γκρίζα μονοπάτια που της φτιάξαμε...

Κι εσύ ακόμα σιγοψιθυρίζεις κάποιους στίχους
που δεν έγραψα για σένα...

ΟΤΑΝ...

Και σε τι να πιστέψω

όταν όλα γύρω μου αλλάζουν συνέχεια μορφή...

όταν η νύχτα δε γεννάει πια αστέρια

Όταν ο έρωτας έχει καταντήσει τόσο αναίμακτος...

τόσο προβλέψιμος... τόσο στιλιζαρισμένος

Όταν κομματιάζεται η κάθε μου λέξη

πριν καν βρει το στόχο της

Μια τρεμάμενη φωνή μου ψιθύρισε...

“Ο θάνατος... μόνο γεννιέται... μόνο...”

Κι ο έρωτας πάντα πεθαίνει... μόνος...

ΜΙΚΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ... (Το ποιήμα μου απαγγέλουν οι ηθοποιοί: Αθηνά Παππά & Γιώργος Χρανιώτης

Η ΜΟΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ... (Το ποιήμα μου απαγγέλει η Αθηνά Παππά)

ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ... (ΚΟΜΜΑΤΙΑ) Το ποιήμα μου απαγγέλει ο ηθοποιός Γιώργος Χρανιώτης.

ΜΗΝ Μ' ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΣ

Μην μ' ακολουθείς

ο δρόμος αυτός δεν φτιάχτηκε και για τους δυο μας

κάποια στιγμή θα σου αλλάξει πορεία και απλώς θα κάνεις κύκλους

γύρω απ' το κουφάρι μιας χιλιοπαιγμένης βαρετής ερωτικής σκηνής

Δεν υπάρχει πλέον τίποτα που να θυμίζει αγάπη

Μόνο άπληστες σάρκες που θέλουν να σβήσουν τις φωτιές που τις καίνε

Κάθε φιλί κι ένα κεντρί γεμάτο δηλητήριο

Κυνικά βλέμματα που ζούνε στο σκοτάδι

Καιρός να χαθώ σ' ένα θολό τοπίο από αναμνήσεις

Και κάπου εκεί εσύ... εξαφανίζεσαι...

Χρήστος Καριώτης.

Σ' ΕΝΑ ΣΟΥ ΔΑΚΡΥ...

Η αγάπη γεννήθηκε νεκρή..

Είναι σάπια απ΄ τις ρίζες της.

Όσο μελάνι κι αν χύθηκε για χάρη της

δεν αναστήθηκε ποτέ...

Σ' αγαπώ - σ' αγαπώ...

Σε συνήθισα...

Φυλακισμένη η θλίψη μες τα μάτια σου...

σ' ένα σου δάκρυ μ' έχεις κρύψει...

Τρέμεις μην βουρκώσεις και ξεφύγω...

Χρήστος Καριώτης.